Uroczystość czepkowania położnych.

Już prawie miesiąc temu odbyła się nasza wielka uroczystość, wisienka na torcie po trzech latach studiów. Wydarzenie podniosłe, wzruszające i pozwalające poczuć nam się wyjątkowo. Czepkowanie moje i moich koleżanek położnych. Historia tego wydarzenia sięga hen daleko wstecz, dlatego cieszę się, że jest kontynuowana a my same mogłyśmy się do niej zapisać.

Jestem bardzo rodzinną osobą, nie wyobrażałam sobie więc, aby mogło nie być ze mną moich najbliższych. Przyjechali nawet dziadkowie :-).  Po wysłuchaniu prezentacji i kilku ciepłych słów od naszych nauczycieli, przedstawicieli zawodu oraz władz uczelni przystąpiłyśmy do części oficjalnej, czyli uroczystego założenia charakterystycznego czepka z czerwonym paskiem, symbolizującego zawód położnej. Były wielkie stresy, nogi drżały jak oszalałe co w połączeniu z za dużymi butami mogło spowodować komiczną katastrofę. Tak się jednak nie stało, wkładki żelowe dały radę a jedyną oznaką mojego zdenerwowania była falująca jak na wietrze spódnica.  Symbol zawodu na głowę zakładała mi jedna z moich naj naj położnych, dlatego też byłam szczęśliwa i lepiej wymarzyć tego nie mogłam. 

Fot: www.wum.edu.pl

Fot: www.wum.edu.pl

Kiedy wszystkie zostałyśmy "oczepkowane|, przyszedł czas na złożenie ślubowania. Podkreśliło ono kwintesencję zawodu położnej, przypomniało, że jesteśmy dla ludzi, zawsze służymy pomocą a kobieta i dziecko są pod naszą szczególną opieką. Piękne to było wypowiadać to wszystko chóralnie i po raz pierwszy poczuć się jak prawdziwa, pełnoprawna położna. Zasłużyłyśmy na to :-). 

 

Po wszystkim udałam się razem z rodziną na małe party do mojego mieszkania. Był tort (przepyszny!), były kwiaty i ptasie mleczko. I tak wesoło, miło. To był dobry dzień! 

A teraz pozostaje tylko: do pracy, rodacy! 

Mona.