Spacerem na Przylądek Rozewie.

Podczas wakacji udało mi się połączyć przyjemne z pożytecznym, czyli chodzenie (w moim przypadku szybkie, wolne nie wiem dlaczego ale bardzo mnie męczy ;-)) razem ze zwiedzaniem pięknych, nadmorskich okolic od Chłapowa aż do samej Jastrzębiej Góry. Naszym celem był Przylądek Rozewie. 

Przylądek Rozewie przez wielu (do wyjazdu także przeze mnie) uważany jest za najdalej na północ wysunięty punkt Polski. Jednak właściwe umiejscowienie tego punktu znajduje się na wybrzeżu w granicach Jastrzębiej Góry. Nosi nazwę Gwiazda Północy. Nie zraziłam się tym jednak, stojąc na plaży nadal wyobrażałam sobie, że bliżej Szwecji już być nie mogę ;-). 

Droga z Chłapowa do celu to zaledwie niewielka część szlaku pieszego. Całość oznaczona jest kolorem niebieskim i nosi nazwę szlaku nadmorskiego (rozewskiego). Warto dodać, że odległość od miejscowości z której wyruszaliśmy do samego Przylądka pokonuje się wzdłuż brzegu Bałtyku. Otoczenie i szum wody sprawiają, że chce się tylko spacerować a mijane kilometry zdają się nie dawać we znaki dla nóg. No właśnie, zauważyłam, że taki chód linią brzegową to nie lada wysiłek dla mięśni, zwłaszcza wtedy, kiedy w mokrym piasku człowiek się zapada i trzeba się z tego wykaraskać. Czułam jak wszystko się napina, rozluźnia a całe ciało pracuje nad tym, aby nie stracić równowagi. Myślę, że Ewa Chodakowska wybaczy mi brak „Skalpela” na rzecz tych spacerów, bo brzuch był napięty i pośladek pracujący jak najbardziej! ;-). 

 

Dystans z Chłapowa, licząc od pensjonatu, wyniósł około pięciu-sześciu kilometrów. Udając się w stronę Przylądka mijamy wiele pięknych klifów, zapalonych wędkarzy i coraz więcej wodorostów :-). Po dojściu na miejsce witają nas trochę mniej urokliwe plaże, pełne patyków, gałęzi i kamieni. Aktualnie dzieją się tam roboty budowlane, także pierwsze co widzimy to koparki i betonowy mur. Dalej jest tylko ładniej. 

Naszym celem była Latarnia Morska na Rozewiu, działająca do dziś i robiąca niezwykłe wrażenie. Dobrze, że byłam trochę zaprawiona wcześniejszym wchodzeniem na różne góry, bo droga na szczyt jest naprawdę imponująca! Stroma, kamienista przez co śliska no i w samym środku lasu. Od razu przypomniałam mi się Szklarska Poręba przez co czułam się tam cudownie i mogłabym tak wchodzić i wchodzić :-). Wysokość latarni to 32,7 metrów, zasięg światła reflektorów to około czterdzieści osiem kilometrów. Zapiera dech i jak pięknie wygląda na plaży w nocy!

 

 

Wracając, udaliśmy się do Władysławowa na zasłużone złocisto-pieniste małe co nieco, przez co dystans się trochę wydłużył. Łącznie pokonaliśmy pieszo około dwunastu dobrych kilometrów, które na drugi dzień weszły mi w prawe kolano ;-). Szlak jest godny polecenia więc, jeżeli kiedykolwiek będziecie spędzać tam wakacje, piesza wędrówka na Przylądek jest jak znalazł na ciepły, letni wieczór. 

Mona.